Raz po raz protestanci zdają się bez litośnie atakować prawowierną naukę o kulcie ikon. O “zaginionym” drugim przykazaniu jużem kiedyś napisał, tym razem chciałbym podzielić się wydaje się dość istotnymi w tym zagadnieniu przemyśleniami.
Jak zapewne zainteresowani wiedzą usystematyzowana nauka o prawowierności kultu ikon ikonodulia (- dosł: niewolnicza służba ikonom) została zawarta w orzeczeniach VII ekumenicznego soboru w Nicei A.D.787.
Ojcowie soborowi zaznaczyli fundamentalną różnicę między składaniem czci Bogu, a kultem ikon – tak też kult należny tylko Bogu to προσκύνησις λατρευτική (proskynesis latreutike) czyli pokłon czci, natomiast w stosunku do ikon (oraz świętych) προσκύνησις τιμητική (proskynesis timetike) co można przetłumaczyć na pokłon szacunku [...]
W drugim liście do Galacian Paweł opisuje incydent w którym karci Piotra i Barnabę za to że spożywając wspólnie posiłki z chrześcijanami z pogan* po wizytach chrześcijan z judaizmu zaprzestali wspólnego jedzenia z tymi pierwszymi. Większość chrześcijan interpretuje ten fakt w kontekście koszerności jedzenia, zakładając że Piotr i Paweł nigdy więcej nie przestrzegali koszerności. Tak naprawdę to nie jest o tym. 
Błyskawiczne podboje muzułmańskie należą do najbardziej zadziwiających fenomenów historii. W przeciągu kilkunastu lat począwszy od 634 roku do końca VII wieku systematycznie odnosili sukcesu, zdobywając Syrie, Egipt oraz ogromną część północnej Afryki.
Kiedyś, pewnego niedzielnego popołudnia wracając z Boskiej liturgii natrafiłem na audycję poświęconą niedawno wydanej pozycję Gezy Vermesa „Twarze Jezusa”. Radio Tok FM trudno uznać za rozgłośnie o profilu sprzyjającym religii jako takiej, tym bardziej naiwnością jest oczekiwać na głosy pochlebne w kierunku katolicyzmu. Tym niemniej audycja wydała się interesująca z uwagi na recenzowaną pozycję.
Boska liturgia po polsku? Czemu nie! Zapraszam do zapoznania się z celebrowaną w Kościele prawosławnym Boskiej liturgii Naszego Ojca Jana Złotoustego w języku polskim.
Wspominane święto miało miejsce już przeszło miesiąc temu, ale na prośbę jednego z 5 moich czytelników przysiadłem i skompilowałem (amatorsko bo amatorsko) około 30min relację z wigilijnych nieszpór z litią. 
Nawet nieuważny czytelnik mojego bloga zauważy, ze do sympatyków islamu ciężko mnie zaliczyc. Niemniej jednak krytyka islamu w ogromnej części odnosi się do jego najliczniejszej reprezentacji w postaci islamu sunnickiego. Jest jednak w islamie niestety marginalny nurt mistyczny, lokujący się głownie w ramach islamu szyickiego. Najliczniejsza grupa tegoż islamu są alewici (alawi).
Jeszcze pół wieku temu chrześcijanie w Konstantynopolu stanowili liczna i widoczna mniejszość, po “incydentach” z roku 1955 tysiące Greków, Ormian a także Żydów opuściło Stambuł. Po dawnych czasach często niemo świadczą setki opustoszałych kościołów. Ci nie-muzułmanie, którzy zdecydowali się pozostać w mieście swoich przodków często żyją w rozproszeniu, kilka rodzin w morzu Kurdów i Turków.
.
