..:::Χριστιανος:::..

Kończy się sierpień czas wakacji powoli mija a z nim wolny czas na zaległe lektury. Po nie da się ukryć kontrowersyjnej książce Gezy Vermesa sięgnąłem po chyba nie mniej budzącej emocje pozycję “Kościół, Żydzi, Polska“. Nie jest to zwykła książka – można rzecz jest niezwykła ale nie dlatego aby odkrywała coś tajemnicze ale dlatego iż jest to “wywiad rzeka” jakiego udzielił ksiądz profesor Grzegorzowi Górnemu i Rafałowi Tichemu.

Lektura nie byle sobie… przeszło 550 stron treści rozmowy plus szeroka bibliografia publikacji autorstwa ks. Chrostowskiego.

W rozmowie z księdzem Chrostowskim publicyści Frondy i “44″ poruszają głównie wątki związane z relacjami katolicko-żydowskimi jak i polsko-żydowskimi. Czytamy więc o kulisach usunięcia klasztoru Karmelitek z terenów przy Auschwitz, o kontrowersjach związanych z krzyżem na Żwirowisku, początkach dialogu katolicko-żydowskiego w Polsce. Czytelnik dość łatwo daje porwać się sprawnej retoryce ks.Chrostowskiego i zdaje mu się że w rzeczywistości bierze udział w opisywanych wydarzeniach.

Jeszcze do niedawna byłem dość radykalnym sceptykiem osoby ks.Chrostowskiego, wydawał mi się postacią negatywną, która posiadając ogromną wiedzę o judaizmie i historii Żydów celowo wykorzystuje niewiedze odbiorcy aby wywołać wcześniej zaplanowane emocje. Po lekturze wspominanej pozycji muszę skorygować swoje opinię, ukazał mi się człowiek idei, gorąco wierzący w słuszność prowadzenia dialogu, postać całkowicie poświęcona idei przełamywania stereotypów między katolikami, Polakami a żydami.

Wyłaniająca się z opowieści ks.Chrostowskiego postać przypomina trochę idealistycznego bohatera skazanego na klęskę – okazuje się że dialog jest niemożliwy ale nie dlatego że strona żydowska te go unika (choć jest to problem złożony) ale przede wszystkim że strona Polska, katolicka nie jego gotowa na wewnętrzny dialog w łonie Kościoła. Dowiadujemy się o ciemnych jegomościach którzy gotowi byli rezygować całkowicie z racji strony chrześcijańskiej w imię “poklepania” po plecach i uznania ich za ludzi “dialogu”. Takimi czarnymi bohaterami dialogu okazują się nieżyjący już ks.Musiał czy red.Turowicz.

Odpowiadając na pytania redaktorów “Frondy” i “44″ ks.Chrostowski ujawnia kulisy swoich wyjazdów do Stanów i Kanady, dowiadujemy się o obrazie Polski wśród Żydów amerykańskich, o mitach Polaka-antysemity, Kościoła katolickiego jako głównego sprawcy Holocaustu.
Mimo swoich objętości każda strona książki stanowi wewnętrzną historię, sprawiając że czytelnik z równą atencją i zainteresowaniem śledzi kolejne opowieści księdza profesora. Powstrzymam się od dalszego referowania przywołanej pozycji, pozostawiając czytelnikowi całą przyjemność z odkrywania coraz to ciekawszych kulis dialogu katolicko-żydowskiego.