..:::Χριστιανος:::..

Wszystko badajcie, a co szlachetne – zachowujcie! (1 Tes 5:21) tak św. Paweł radzi odbiorcom swojego listu, także nam dziś. Niezrozumiałe są dla mnie argumenty niektórych środowisk katolickich, że lektura nie-katolickich podręczników, książek czy to z teologii czy filozofii jest szkodliwa i ociera się lub jest grzechem. Nie wszystko co jest poza widzialnymi granicami Kościoła jest złe i szkodliwe, co więcej – pamiętając o radzie św. Pawła możemy korzystać i ubogacać się myślą tych chrześcijan którzy pozostają poza granicami Kościoła katolickiego. Nie ukrywam że pisząc to mam na myśli głównie tradycję prawosławną i całe bogactwo które dziś możemy odnaleźć u “wschodnich braci”. Dziś zaprasza do lektury krótkiego fragmentu z książki “Liturgia i życie” (Литургия и живот) autorstwa jednego z najwybitniejszych prawosławnych teologów XX wieku Aleksandra Szmemana.

Chrześcijaństwo nie jest ani filozofią, ani moralności, ni to rytuałem, a darem nowego życia w Chrystusie, a tym nowym życiem jest Kościół. W nim „teraz jako ci, którzy miłosierdzia doznali“ (1Pt.2: 10), stanowimy nowy naród pod opieką Boga. Kiedy przynosimy przed Boga duchowe dziękczynienie i ofiarowanie, kontynuujemy Jego dzieło w świecie, jesteśmy świadkami zbawienia i wzrastamy w poznaniu prawdy i łaski. Stąd wyjątkowe miejsce liturgii w życiu Kościoła. Sprawowanie liturgii nie jest jednym z “aspektów” Kościoła, ale wyraża samą jego istotę, jego oddychanie, puls, nieustanne samo-ujawnianie. Przez sakramenty, w szczególności poprzez Świętą Ewangelię, Kościół, zgodnie ze słowami jednego teologa, zawsze „staje się tym, czym jest“, czyli Ciałem Chrystusa, nową jednością ludzi w Nim samym . “Liturgia” znaczy przede wszystkim zebranie wiernych a “Kościół” oznacza właśnie “Zgromadzenie“, “gdzie dwóch lub trzech się zbiorze …” W tym zebraniu i dzięki niemu, “mimo że liczni” jesteśmy “jednym ciałem” ( 1 Kor. 12:12).

Dzięki Liturgii wchodzimy w komunię ze Słowem Bożym, aby poznać Jego wolę , wspominamy śmierć i zmartwychwstania Chrystusa i otrzymujemy dary Ducha Świętego, niezbędne do chrześcijańskiego życia w tym świecie. Słusznie można powiedzieć, że przez swoją Liturgię Kościół, staje się “jednością wiary i miłości“, zgodnie ze słowami św. Ignacego z Antiochii.

Sakramenty Chrztu i Bierzmowania wprowadzają nas w życie Kościoła. Chrzest jest naszym narodzeniem do nowego życia, a Bierzmowanie uświęca nas do służby Bożej wraz ze wszystkimi innymi członkami Kościoła. W sakramencie świętej Eucharystii odnawiamy dar jedności poprzez oferowanie jednej ofiary i komunii w jednym Chlebem i jednym Kielichu.

W codziennym, tygodniowym i rocznym okresie liturgicznym Kościół wypełnia czas poprzez pamięć o Chrystusie. Jego obecność i błogosławieństwo Ducha Świętego przenika ludzką wspólnotę („parafia” staje się Kościołem, tzn. nową wspólnotą, poznającą i obcującą z Bogiem.

Протопрезбитер Александър Шмеман “Литургия и живот“, str. 15-16
z bułgarskiego tłumaczył Χριστιανος